Ramon Jan Vet

Het is oktober, herfst, de verstilling van de natuur dient zich aan. Langzaam gaan de kleuren over in andere kleuren, de temperatuur voelt anders aan, vroeg donker, de lampen op straat gaan eerder branden. De jaargetijden waarin in de cyclus van het leven alles verandert en opnieuw wordt geboren. Ik scroll op mijn telefoon om te kijken wat ik op deze dag wil ga doen, kijk bij het Stedelijk Museum Amsterdam. Tentoonstelling Kasama en vaste collectie. Ja, dat is wel een goed idee, lang niet geweest. Ik ga kunst kijken, daar wordt je gelukkig van. Ik scroll wat verder, even geen zin in politiek, oorlog, alles wordt duurder en we worden geregeerd door technologie en techniek. Wat kan jezelf kiezen of kiest het algoritme wat je gaat doen. Het algoritme bepaalt je keuze van de dag om iets te gaan doen. Ik scroll vrijwillig door mijn eigen digitale identiteit. Welke invloed heb je op je eigen keuze, veel, weinig of geen invloed? Lieve mensen vraag jezelf af: hoe erg is dat ? Ik surf oktober op de stroom van gedachten naar liefde, geluk, vrede, vrijheid, wijsheid en nog veel meer. Ik laat gaan wat was, ik laat gaan wat moet, ik laat gaan wat is. Loop door de regen, voel de wind in mijn gezicht. Een klein buitje, het heeft wel wat, ach, het is alweer bijna droog. Alles komt gelukkig ongelukkig gelegen en ongelegen met en zonder tijd. Het leven laat zich zien, ontvangen, ontvouwen in zijn eigen tijd.