Ramon Jan Vet

DE SCHILDERCOLUMNIST

Zonnebloemen

Een vrouw staat lang bij de zonnebloemen in het van Gogh Museum.Ze kijkt heel aandachtig naar de vormen van de bloemen.Ze beleeft,ze voelt,ze ervaart het schilderij.Ze kijkt mij aan en loopt naar mij toe.Ze zegt mijn man is pas overleden.Hij was gek op dit schilderij en gek op zonnebloemen.Op vakantie onderweg met de auto als hij een veld met zonnebloemen zag moest hij altijd denken aan de zonnebloemen van Vincent van Gogh.Hij zei weet je dat de zonnebloemen op het schilderij dood zijn,niet meer vers geplukt,verdroogd,geleefd.En toch straalt het door de kleuren en hoe het geschilderd is zoveel energie uit,zoveel leven uit,bijzonder is dat.Als of hij de cyclus van het leven heeft afgebeeld.Na deze zonnebloemen komen er weer nieuwe zonnebloemen en daarna weer.Thuis hadden we wel eens zonnebloemen in een vaas.Mooi.Ook lieten we ze langer staan het bloemenwater gooide hij weg.We hebben twee dochters 14 en 12 jaar oud. Hoe moet het verder.Herinneringen,foto's,filmpjes dan is hij er nog.Zo stom hij is in elkaar gezakt op zijn werk.Bij de koffieautomaat,hoe kan dat sporter,,niet roker,geen overgewicht. Er is geprobeerd hem te reanimeren, helaas mijn man is overleden.Bij zijn begrafenis hadden familieleden,vrienden,collega's zonnebloemen mee.Deze zijn later bij zijn ter aarde bestelling rondom zijn kist gelegd.En nu sta ik hier,we kwamen af en toe met z'n tweetjes naar van Gogh om naar de zonnebloemen te kijken.En nu sta ik hier alleen,voel me soms wel en soms niet.Voor mij biedt het troost en schoonheid en verteld mij hoe mooi we het samen hadden.Ik ga verder bedankt voor het aanhoren van mijn verhaal en ze liep verder.Ze keek nog een keer om naar de zonnebloemen en ik keek haar aan en zei graag gedaan en sterkte.

Ramon jan Vet